او...
درباره «دموکراسی تو روز روشن»

اول یه نکته: فیلم رو توی جشنواره فیلم فجر دیدم،بدون 20 دقیقه اولش. پس این پست تا حدودی ایراد ناقص دیدن فیلم رو داره.

«دموکراسی تو روز روشن» دقیقا حرف هاییست که سازنده دوست داشته بگه! این رو بزارید کنار سطحی بودن یه سری پیام هایی که فیلم منتقل می کنه ، که نتیجش میشه محتوای زرد و تکراری فیلم هایی که نیم نگاهی به دنیای پس از مرگ دارن.

البته نوع ساخت و داستان و یه سری نوآوری های بصری و روایتی توی فیلم جزو نقاط مثبت فیلم به حساب میاد و به شخصه از خیلی از این موارد لذت بردم. نوع روایت ، در کنار انتقال طنز جذابیت خاص خودش رو داره، البته توی همین روایت هم بعضی جاها اشتباهاتی رو می بینیم. بازی بازیگر ها هم در نوع خودش خوب و قابل توجه هست.اما درون مایه ی کم جون و نپخته باعث شده دموکراسی توی روز روشن فقط به واسطه ی طنز کلامی و موقعیتیش برای بیننده جذاب جلوه کنه! هنر فیلم درگیر کردن ذهن مخاطب و اثر گذاری قابل توجه روی ضمیر ناخودآگاه مخاطبه،البته  در سینمای جمهوری اسلامی باید واژه «مثبت» رو به اجزای تعریف بالا اضافه کنیم. چیزی که توی این فیلم خیلی کم دیده میشه.

یکی از موارد دیگه ای که برای من نمی تونست بی تاثیر باشه استفاده از ستاره های سینما بدون دلیل خاصی بود. البته جذب مخاطب و به دست آوردن گیشه همیشه هدف بوده ، ولی نه هدفی که مستقیما باعت رشد این صنعت بشه. به خدمت گرفتن بازیگر 90 ملیونی برای فقط سه دقیقه یکی از دلایلیه که باعث میشه دید خوبی به هدف ساخت فیلم نداشته باشم. حداقلش استفاده ابزاری از شهرت به بازیگر تو فیلم رو نشون می ده!

امتیاز شخصی من به این فیلم:
«دموکراسی توی روز روشن» فیلم خوبی برای خندیدن بود، ولی درون مایه قابل توجهی نداشت. هرچند انتظار می ره فیلم فروش کمی نداشته باشه.
داستان و دورن مایه فیلم :5            نوع ساخت و بازی ها:7          ارزش دینی : 5
میانگین: 5.6

• برچسب ها:دموکراسی تو روز روشن ،جشنواره فیلم فجر ،نقد فیلم ،معرفی فیلم ،تحلیل فیلم ،فیلم ،فیلم شناسی ،دفاع مقدس ،علی عطشانی ،حمید فرخ نژاد ،نیکی کریمی ،محمدرضا فروتن ،محمدرضا گلزار ،نیوشا ضیغمی ،قاسم زارع ،درباره دموکراسی تو روز روشن ،نقد فیلم دموکراسی تو روز روشن ،دموکراسی توی روز روشن ،
• دنبالک ها:دموکراسی توی روز روشن ،

او...

یه جای کار می لنگه!
این رو بعد چند روز فکر کردن بهش رسیدم.
مخاطب این پست دو دسته است، یه سری که "به رنگ ارغوان" رو دیدن و یه سری که ندیدن! و اصولا کسایی هم که این فیلم رو دیدن به دو دسته تقسیم می شن، کسایی که معتقدن این فیلم سیاسی ضد نظام هست و کسایی مثل من که معتقدند سیاسی ولی نه ضد نظام هست!
به رنگ ارغوان داستان ماموری اطلاعاتیه که وظیفه زیر نظر گرفتن دختر یکی از مخالفان نظام(شفق) رو بر عهده داره. تحت نظر گرفتنی که به دلبسته شدن منجر میشه.

استفاده از شخصیت مامور وزارت اطلاعات بزرگترین حرکت روی خط قرمز این سالهای سینمای ما است. المان های تطبیقی این شخصیت با پیشفرض های ذهنی خیلی از مخاطبان ، مثل نمازهای این شخصیت یا حتی تصویر قبرستان روی مانیتور رایانه او ( که اشاره به آمادگی برای مرگ داره) و یا استفاده از دستبند برای سرکوب غلیان احساسات و وارد عمل بدون دستور نشدن( که البته ناکام می مونه) می تونه نمونه هایی از نمایش کلیشه ای شخصیت یک فرد امنیتی – اطلاعاتی باشه. نقطه ی تمایز کار از اونجایی شروع می شه که این مامور خارج از تعاریف ارائه شده برای تیپ خودش ، دلبسته ی فرد دیگه ای میشه، دلبستگی ای که به اذعان مافوقش با توجه بهزاد(مامور امنیتی با نام مستعار شهاب8)حتی وقتی از ادامه ماموریت منع میشه در مقابل التماس  ارغوان(دختری که زیر نظرش داشت) برای محافظت از پدرش تسلیم میشه.

به رنگ ارغوان رو میشه داستان تقابل عقل و عشق در شخصیتی که در تعاریف ما کاملا عقل گرا و حتی ماموریت گرا تعریف شده تلقی کنیم. البته فضای فیلم و این نوع تقابل که برعکس فضای امروزی سینمای ما که بیشتر میدان تقابل سنت و مدرنیسم است؛تا حدودی به زمان ساخته شدن فیلم (پنج سال پیش) و فضای سینمای اون روز ما برمیگیرده.
نوع نگاه و قضاوت تماشاگران در مورد به رنگ ارغوان بستگی به تمایلات شخصی تماشاگر داره، و شاید این از نقاط ضعف فیلم به شمار بره، که مخاطبه که نوع برداشتش از فیلم رو مشخص می کنه و نه کارگردان و داستان! هرچند به نظر من همین فراهم کردن بستر "فکر" در فیلم جزو نقاط مثبت و کلیدی داستان به شمار میره.
اسمی که همیشه بزرگتر از به رنگ ارغوان در کنار فیلم دیده شده " ابراهیم حاتمی کیا" است. و بیراه نیست اگه بگیم که خیلی از نقد ها و نظرات با توجه به تفکرات و سوابق این کارگردان صورت می گیره. حاتمی کیا در نوع ساخت فیلم یکی از قوی ترین فیلم های دوران کارگردانیش و یا حتی یکی از قوی ترین فیلم های سینمای ایران رو ساخته.هر چند بعضی نقاط فیلم به شدت لنگ می زنه.( مثل نوع به تصویر کشیدن دانشجو ها و فضای دانشگاه که اصلا عالی کار نشده . ) ولی باید ببینیم برداشت مردم از داستان فیلم و قضاوت اونها در مورد شخصیت های فیلم چیه.

امتیاز شخصی من به این فیلم:
من به این فیلم رای خیلی خوب رو دادم، هرچند اگه قرار بود دوباره رای بدم،شاید عالی رو انتخاب می کردم.
داستان و دورن مایه فیلم :8.5              نوع ساخت و بازی ها:9          ارزش دینی : 6
میانگین: 7.8

• برچسب ها:جشنواره فیلم فجر ،نقد فیلم ،بیست و هشتمین جشنواره فیلم فجر ،فیلم های جشنواره فجر ،نقد جشنواره فجر ،سینمای ایران ،به رنگ ارغوان ،ابراهیم حاتمی کیا ،فیلم سیاسی ،فیلم انتقادی ،حمید فرخ نژاد ،خزر معصومی ،کورش تهامی ،بهناز توکلی ،فرهاد قائمیان ،وزارت اطلاعات ،مامور اطلاعاتی ،عقل و عشق ،فیلم توقیفی ،
• دنبالک ها:به رنگ ارغوان در سایت جشنواره ،به رنگ ارغوان در ویکی پدیا ،