شنبه 8 آبان 1389  12:30 ق.ظ    ویرایش: شنبه 8 آبان 1389 12:58 ق.ظ
توسط: مسعود
نوع مطلب: یادداشت ،کتاب ،

او...
برای نوشتن این پست هیجان عجیبی دارم! همین چند دقیقه پیش و کاملا "یهویی" تصمیم به نوشتن این پست کردم! پس اگه زیادی بیراهه رفتم جای تعجب نیست!

بچه تر که بودم خیلی به کتاب علاقه داشتم. حتی شاید بیشتر از الآن. بیشتر هم داستان می خوندم. اون هم ترکیبی از نوع علمی تخیلی و سبک دوست داشتنی رئال! از هری پاتر و دلتورا و دارن شان گرفته تا سه تفنگ دار و دور دنیا در هشتاد روز  و کنت مونت کریستو! به غیر از چند نویسنده ی ایرانی هم کار وطنی دیگه ای نمی خوندم. کارهایی که اکثرا توسط انتشارات بنفشه (قدیانی) چاپ میشد. هنوزم که هنوزه توی نمایشگاه کتاب سری به این انتشارات می زنم و کلی خاطرات دوران ابتدایی و راهنمایی برام زنده میشه.

توی اون موقعیت و عطش بیش از انداه من برای کتاب علمی تخیلی یا فانتزی خوندن به غیر از چند کتاب ایرانی کتاب دیگه ای نبود(از بین اونها اسم چند تائیش یادم مونده: هوشمندان سیاره اوراک ، جمعه در محاصره کاراگاهان ، جادوگران سرزمین بی سایه و خواهر زمین که به خاطرش دارم این پست رو می زنم). سطح و نوع روایت این کتاب ها هم در عین جذابیت با نمونه های خارجیش به شدت تفاوت می کرد . و خب من توی اون سن به نمونه های خارجی امتیاز بیشتری می دادم! البته یه کتاب بود که همیشه برام استثنا بود . «خواهر زمین» از آقای شهاب ملت خواه. کلاس چهارم یا پنجم ابتدایی بودم که مادرم این کتاب رو از مشهد برام خرید. و بعد از گذشت این همه سال هنوز که هنوزه چشمم دنبال این کتاب توی کتاب فروشی های کودک و نوجوان می گرده. کتابی که از نظر نوع روایت، خلق جهان فانتزی و قوانینش یکی از بهترین نمونه های فارسی ای بود که تابحال خوندم. مدت ها هم دنبال اثری از شهاب ملت خواه می گشتم ولی چیزی پیدا نکرده بودم.

خوشبختانه هیچ موقع از فضای داستان نویسی فانتزی فاصله زیادی نگرفتم و حداقل اتصال هرچند ناچیزی با این جریان و نویسنده های جوون و جدیدش دارم. جریانی که چند سالیه به وجود اومده .هرچند تحت تاثیر تفکر و سبک نویسندگانی مثل فیلیپ پولمن و داستان هایی مثل دارن شان . سبک هایی که حداقل سلیقه داستانی من خیلی باهاشون سازگار نیست. فضاهایی که کمترین ارتباط رو با فرهنگ یا حتی رفتارهای ملی مون داره.

خیلی حاشیه رفتم. «خواهر زمین» یکی از بهترین داستان هایی بود که دوران ابتدایی خوندم . داستانی با الگو گیری از فرهنگ خودمون، و دنیایی فانتزی، خلق شده از آینده ی  این فرهنگ. داستان هجوم بیگانگان به زمین که همزمان یک جهان موازی رو هم درگیر داستان می کنه. جایی به اسم خواهر زمین. .با اینکه بیشتر از 9-8 سال از خوندن کتاب می گذره هنوز تصاویر واضحی از بعضی قسمت های کتاب توی ذهنم هست. داستان های تخیلی دقیقا یکی از همون چیزهای هست که ما برای کنترل قهرمان پروری و حس کنجکاوی نوجوان ها دنبالش می گردیم. البته اگه بخوایم این نیاز رو با توجه به شرایط روز پاسخ بگیم شاید بهترین ایده ساخت بازی کامپیوتری با همچین ایده ای باشه.

امروز بعد مدت ها دوباره در مورد این کتاب و نویسنده اش جست و جو کردم. یک صفحه اختصاصی کتاب و یه سری اطلاعات دیگه در مورد آقای شهاب ملت خواه و کتاب جدیدشون بود که خیلی خوشحالم کرد. اینجا بیشتر در مورد کتاب نمی نویسم! گذشت این همه سال امکان نظر دادن بیشتر رو ازم گرفته! فقط تصاویر خوشایندی که از کتاب توی ذهنم بودم باز گو کردم.

 

   


نظرات()   

پی نوشت

همیشه یک چیز برای گفتن باقی می ماند!